
Boðskapur dagsins │ 21. apríl 2026 │ Aðalsteinn M Þorsteinsson
Þú ert að hlusta á Lindina. Ég heiti Aðalsteinn Már Þorsteinsson og er í forsvari fyrir sjálfseignarstofnunina Lífsmótun sem meðal annars gefur út Lykilorð. Ég flyt þér boðskap dagsins í dag norðan úr Þingeyjarsveit.
Sá frelsandi fagnaðarboðskapur Jesú Krists sem okkur er falið að boða áfram og lifa eftir er svo dásamlega einfaldur að sérhvert mannsbarn hér á jörðu getur meðtekið hann. Í honum felst ekkert það skilyrði og engar þær kröfur sem útiloka nokkurn frá því. Af náð eruð þið hólpin orðin fyrir trú. Þetta er ekki ykkur að þakka. Það er Guðs gjöf segir í Efesus 2.8
Á sama tíma virðist svo mörgum það hulin ráðgáta hvernig það má vera að svo einföld athöfn sem að það er að játa trú og fylgd við Jesú Krist geti skipt öllu. Í heiminum telja þau sig jafnan standa betur að vígi sem meira er gefið og þau láta líka oft sitt ekki eftir liggja í því að tryggja að það haldist svo. Velgengni og vellystingar þessa heims, menntun og gáfur, vilja því oft blinda fólki sýn og halda því í fjötrum eigin sjálfsréttlætingar. Margur kann að ergja sig á þessu órættlæti í heiminum að sumir hafi eins og úr meiru að spila og æri oft hafa stríð verið háð í tilraun mannsins til þess að jafna út það sem flestum kann að finnast eitt heimsins stærsta mein, misskiptingin. Stríðin hafa þó aldrei leitt af sér annað en nýja misskiptingu. En eru þau einhverju bættari sem eiga umfram okkur hin, vita meira, kunna fleira, ráða öllu, mega allt. Þegar kemur að því sem öllu skiptir: eilífðinni og þeim dóm sem kveðinn verður upp yfir öllu lífi hér á jörð þá hefur Guði þóknast að hylja það spekingum og hyggindarmönnum sem hann opinberar sæmlingjum. Líkt og segir í Lúkas 10.17
Flest eru á einu máli um það að ef eitthvað hljómar svo lygilega að það sé eiginlega of gott til að vera satt þá sé það nú sennilega svo. Algilda reglan sé sú að ekkert fáist án fyrirhafnar en um góða hluti gildi þó almennt að þeir séu jafnan fyrirhafnarinnar virði. Með þessu móti fáum við líka alla jafna friðað samvisku okkar gagnvart þeim lífsgæðum og þægindum sem við kunnum að njóta þar sem við hljótum, samkvæmt þessu lögmáli, að hafa á einhvern hátt áunnið okkur þau og eiga skilið. Þessi rótgróna afstaða margra til lífsins leiðir til þess að við eigum jafnan erfitt með að þiggja það sem ekki rúmast innan þeirrar þakkarskuldar sem við teljum okkur geta staðið í skilum með. Ert þú hugsanlega einn af þeim ótalmörgu sem lætur hugsunina, um þá miklu þakkarskuld sem það hlýtur að mynda við að þiggja eilíft líf að gjöf, frelsi og frið, koma í veg fyrir það að taka á móti frelsunarverki Jesú Krists? Það ef nefnilega satt, og í alla staði þess vert að við því sé tekið, Að Kristur kom í heiminn til að frelsa synduga menn. Hljómar kannski fyrir einhverjum of gott til að vera satt en Páll áréttar einmitt þá staðreynd að svo er ekki með þessum orðum í fyrra bréfi sínu til Tímóteusar. Þetta er satt. Elíft líf er gjöf.
Ó, skapari, hvað skulda ég? orti Matthías Jochumsson í sálmi sem finna má m.a. nr 186 í Sálmabók kirkjunnar. Ólíkt því sem einhver kynni að halda þá er yrkisefni Matthíasar ekki um þakkarskuld þeirra sem tekið hafa við náðargjöf Guðs í Jesú Kristi heldur um þá staðreynd að sérhver maður stendur frá upphafi lífdaga sinna í þakkarskuld til Guðs sem gefur alla hluti:
Ó, skapari, hvað skulda ég?
Ég skulda fyrir vit og mál.
Mín skuld er stór og skelfileg,
ég skulda fyrir líf og sál.
Ég skulda fyrir öll mín ár
og allar gjafir, fjör og dáð,
í skuld er lán, í skuld er tár,
í skuld er, Drottinn, öll þín náð.
Ó, skapari, hvað skulda ég?
Í skuld er, Guð, þín eigin mynd.
Ó, mikla skuld, svo skelfileg
því skemmd er hún af minni synd.
Að taka við Jesú Kristi og trúa á hann stofnar ekki þá miklu þakkarskuld sem sumir kunna upplifa að hellist yfir sig við þá tilhugsun að þiggja líf í honum. Sérhver maður, hvort heldur sem trúaður eða trúlaus, þiggur lífið að láni frá Guði, skapara himins og jarðar. Það er því varla óeðlegt að ætla það að við verðum spurð að lokum er við skilum lífinu til þess sem lánaði það hvað við höfum gert við þessa gjöf. Lífið sem við höfðum að láni og fengum að njóta. Sá sem tekur við Jesú Kristi á lífsleið sinni gengst líkt og Matthías í ljóði sínu, við skuld sinni strax og verður hún augljós, því Guð hefur kosið að opinbera viðkomandi það. Og ekki nóg með það að skuldin er skelfilega mikil heldur hafa og eigin brestir, syndir, skemmt og spillt þá miklu og góðu gjöf sem lífið er. Það er því ákveðið öfugmæli að kalla þá spekinga hyggna sem loka augum sínum og afneita það að standa í nokkurri skuld fyrir það líf sem þeir njóta. Flestum er þó skuld sín ljós og því reyna margir sitt allra besta til að standa eins vel í skilum og til má ætlast. Leggja sig fram um að vera góðar manneskjur í von um að göfugar dygðir vegi þyngra en annað á þeim vogarskálum réttlætis sem lagðar kunnu vera fram þegar kveða á upp dóminn. Fyrir öll þau sem ætla þannig að reiða sig á eigið ágæti hljóta það að verða mikil vonbrigði þegar þau sjá hversu léttvægt metin öll okkar lífsins góðverk eru móti því ranglæti sem synugt eðli okkar getur af sér – oft án nokkurrar fyrirhafnar. Góðverkin, þau mega sín lítils og Matthías yrkir áfram í næsta erindi:
Haf meðaumkun, ó, Herra hár, ég hef ei neitt að gjalda með
en álít þú mín angurstár
og andvörp mín og þakklátt geð.
Þegar manninum verður ljóst að hans mikla skuld er meiri en svo að hann fái með nokkru móti gert hana upp að fullu þá verður ljóst að engin ráð eru önnur en að biðjast vægðar. Þá er gott til þess að vita að Guð er ríkur af miskunn og auðsýnir fúslega náð þeim sem ákalla hann. Auðvitað viljum við vel flest geta lagt eitthvað af mörkum. Það er svo ríkt í okkur. Engu síður er mikilvægt að við gerum okkur ljóst, og það þrátt fyrir að við höldum áfram að sýna góða viðleitni í því að saxa á skuldina, að við leiðarlok ráðast örlög okkar hvorki af eigin vilja eða áreynslu heldur Guði sem vill miskunna. Líkt og Páll bendir á í Róm 9.16
Þess vegna biðja kristnir og ákalla Guð á öllum tímum um miskunn: Drottinn, miskunna þú oss; Kristur, miskunna þú oss; Drottinn miskunna þú oss. Guð hefur í Jesú Kristi þegar auðsýnt mannkyninu miskunn er hann lét hann, sinn eigin einkason, ganga þann kvalastig að greiða það lausnargjald sem gerir að fullu upp þá skuld sem við eigum við Guð. Að játa trú og fylgd við Jesú Krist hvorki eykur né minnkar að neinu marki þá miklu þakkarskuld sem við eigum við Guð fyrir lífið allt. Það felur öllu heldur í sér ákall um að mega eiga hlutdeild í því miskunnarverki Krists, að dauði Jesú verði greiðslugjaldið og við þátttakendur í sigurupprisu hans. Slíkt ákall gefur hver sá frá sér sem orðið hefur það ljóst að það er engin innistæða til hjá manninum sjálfum. Matthías Jochumsson orðaði það svo í síðasta erindi áðurnefnd sálms um hina miklu skuld:
Og þegar loks mitt lausnargjald
ég lúka skal en ekkert hef,
við Krists, míns Herra, klæðafald
ég krýp og á þitt vald mig gef.
Já hversu dásamlega skýr og einfaldur er fagnaðarboðskapurinn um Jesú Krist. Vilt þú taka við Jesú Kristi og reiða þig á lausnargjaldið hans? Já eða nei? Eða ætlar þú áfram að afneita skuld þinni eða treysta á þína eigin greiðslugetu? Er þér kannski enn svo komið að þér er hulið hvernig það má vera að trú á Jesú hafi slík úrslitaáhrif á afdrif þín að lífi loknu að öllu skiptir – að ekki sé minnst á þau umskipti sem fylgd við hann hefur á líf þitt hér og nú? Frið í hjarta og frelsi í raun. Ef svo er þá ákalla Guð og bið um miskunn.
Ég bið:
Drottinn Jesús Kristur, miskunna þú mér. Ég játa syndir mínar og skuld við þig og meðtek í trú það lausnargjald sem þú greiddir á krossinum fyrir þær. Gef mér hlutdeild í sigur upprisu þinnar, fær mig frá dauðanum til lífsins og hjálpa mér í dag og alla daga að veita endurskin af lífsins birtu þinni fylltur anda þínum með frið í hjarta. Fyrir þína náð, í Jesú nafni. Amen.