(English below ….)
SNÚIÐ AFTUR
“En jafnvel nú, segir Drottinn, skuluð þér snúa ykkur til mín af öllu hjarta yðar” – Jóel 2:12
Það er undarleg hætta fólgin í því að vera lengi nálægt því sem Guði tilheyrir.
Við kunnum að syngja lögin. Við kunnum ritningarnar. Við getum sótt kirkju, beðið, tilbeðið, þjónað og samt komist að því að einhvers staðar á leiðinni hefur hjarta okkar villst af leið.
Við höfum ekki endilega yfirgefið húsið.
Við höfum kannski einfaldlega sofnað í birtunni.
Þetta kann að vera ein af stóru áskorunum sem kirkjan stendur frammi fyrir. Það er auðveldara að þekkja myrkrið þegar við stöndum í því. Það er erfiðara að gera sér grein fyrir því að við höfum rekið af leið þegar ljósin eru enn kveikt, tilbeiðslan heldur áfram og tungumál trúarinnar er enn á vörum okkar.
En Guð heldur áfram að kalla.
Snúið aftur.
Ég man eftir gömlu glerflöskunum sem á stóð: SKILAVARNINGUR. Jafnvel þegar flaskan var tóm, hafði hún enn gildi. Hún átti heima einhvers staðar. Henni var ætlað að vera skilað.
Það er eitthvað fallegt við þá mynd.
Iðrun er ekki Guð sem stendur í fjarlægð og fordæmir okkur fyrir að hafa villst af leið. Iðrun er miskunn Guðs sem leggur veginn heim.
Skilið þessu.
Skilið hjartanu sem hefur annars hugar orðið.
Skilið kærleikanum sem hefur tvístrast.
Skilið þeim stöðum þar sem við höfum reynt að bæta Jesú við lífið sem við höfum þegar ákveðið að lifa, í stað þess að leggja það líf niður og fylgja honum.
Kallið til iðrunar er því ekki fyrst og fremst kall til örvæntingar. Það er boð. Guð er ekki hættur að leita að sínu fólki einfaldlega vegna þess að hann fann okkur einu sinni.
Aftur og aftur í gegnum ritninguna kallar hann fólk sitt aftur til sín. Og kannski er upphaf vakningar einfaldlega að verða fús til að heyra það kall aftur.
Jesaja skráir orð Drottins:
“Samt lít ég til þess sem er umkomulaus og beygður í anda og skelfur fyrir orði mínu.” – Jesaja 66:2
Sá ótti er ekki skelfing frammi fyrir reiðum Guði. Það er vakning hjarta sem man hver Guð er.
Svo kannski þarf bæn okkar á þessum tíma ekki að vera flókin.
Drottinn, vektu okkur.
Þar sem við sofum í birtunni, vektu okkur.
Þar sem hjörtu okkar hafa villst af leið, kallaðu okkur heim.
Þar sem við höfum sett athafnir í stað hlýðni, kenndu okkur aftur að hlusta.
Þar sem við höfum orðið sterk í sjálfum okkur, gefðu okkur auðmýkt til að bera aftur ótta fyrir orði þínu.
Og þegar við heyrum þig kalla, gefðu okkur þá náð að svara einfaldlega:
Já, Drottinn.
Svo á morgun, ef nauðsyn krefur:
Já aftur.
Og aftur.
Þúsund hljóðlát játunarorð.
Þar til það að snúa aftur til þín verður ekki aðeins eitthvað sem við gerðum einu sinni, heldur lífsstaða okkar.
Drottinn, byrjaðu á okkur. Amen.
Keith Reed
(English ….)
RETURN
“Yet even now,” declares the Lord, “return to me with all your heart.” — Joel 2:12
There is a strange danger in being near the things of God for a long time.
We can know the songs. We can know the Scriptures. We can attend church, pray, worship, serve, and still discover that somewhere along the way our hearts have wandered.
We have not necessarily left the house.
We may simply have fallen asleep in the light.
That may be one of the great challenges facing the Church. It is easier to recognize darkness when we are standing in it. It is harder to recognize that we have drifted when the lights are still on, the worship continues, and the language of faith is still on our lips.
But God continues to call.
Return.
I remember the old glass bottles that had words stamped on them: RETURN FOR DEPOSIT. Even when the bottle was empty, it still had value. It belonged somewhere. It was meant to be brought back.
There is something beautiful in that picture.
Repentance is not God standing at a distance condemning us because we wandered. Repentance is the mercy of God making a road home.
Return this.
Return the heart that has become distracted.
Return the love that has grown divided.
Return the places where we have tried to add Jesus to the life we have already decided to live, rather than laying down that life and following Him.
The call to repentance is therefore not primarily a call to despair. It is an invitation.
God has not stopped seeking His people simply because He once found us.
Again and again throughout Scripture He calls His people back to Himself. And perhaps the beginning of awakening is simply becoming willing to hear that call again.
Isaiah records the words of the Lord:
“These are the ones I look on with favor: those who are humble and contrite in spirit, and who
tremble at my word.” — Isaiah 66:2
That trembling is not terror before an angry God. It is the awakening of a heart that remembers who God is.
So perhaps our prayer in this season does not need to be complicated.
Lord, awaken us.
Where we are sleeping in the light, wake us.
Where our hearts have wandered, call us home.
Where we have substituted activity for obedience, teach us again to listen.
Where we have become strong in ourselves, give us the humility to tremble again at Your Word.
And when we hear You calling, give us the grace simply to answer:
Yes, Lord.
Then tomorrow, if necessary:
Yes again.
And again.
A thousand quiet yeses.
Until returning to You becomes not merely something we once did, but the posture of our lives.
Lord, begin with us. Amen.
Keith Reed